ระหว่างช่องว่างที่ห้าสิบสองกับห้าสิบสาม
posted on 14 Nov 2010 21:26 by aloaceae
เพียงแค่ รั บ รู้ แต่ไม่มีวัน เ ข้ า ใ จ *
เวลาที่ล่วงเลย
ไม่ได้ทำให้ฉันเปลี่ยนแปลงไป
ยิ่งกลับทำให้บาดแผล
ยิ่งหายช้าลง ช้าลงเสียอีก
หากการหยุดเวลาสามารถเป็นอีกตัวเลือกหนึ่ง
ความลังเลใจจะไม่เกิดขึ้นเลย
แม้ต้องเปี่ยมล้นด้วยอภิชฌาเพียงใด
ฉันได้แต่เพียงเรียนรู้
และทำความเข้าใจต่อไป
ว่าจริงๆแล้วน้ำตาของฉัน
เสียไปเพราะอะไร . . *
. . w h a t i f